สารประกอบไอออนิกมีสมบัติบางประการ  ดังนี้
            1.  สารประกอบไอออนิกทุกชนิดมีสถานะเป็นของแข็งที่อุณหภูมิห้อง
            2.  สารประกอบไอออนิกในสภาวะปกติ  จะเป็นของแข็งไม่นำไฟฟ้า  แต่เมื่อหลอมเหลวนำไฟฟ้าได้ดี  เพราะเมื่อหลอมเหลวไอออนบวก และไอออนลบแยกออกจากกันเล็กน้อย และสามารถเคลื่อนที่ได้
            3.  สารประกอบไอออนิกมีจุดหลอมเหลว และจุดเดือดสูง  เพราะการหลอมเหลว และการเดือดของสารประกอบไอออนิกต้องสลายพันธะ ไอออนิกก่อนซึ่งเป็นพันธะที่แข็งแรงมาก  เช่น  NaCl  มีจุดหลอมเหลว  801  °C
            4.  สารประกอบไอออนิกบางชนิดละลายน้ำได้แต่บางชนิดไม่ละลายน้ำ

การละลายน้ำของสารประกอบไอออนิก
            เมื่อให้สารประกอบไอออนิกละลายน้ำ  จะเกิดการเปลี่ยนแปลง  2 ขั้นตอน  ดังนี้
            ขั้นที่ 1  ของแข็งไอออนิกสลายตัวออกเป็นไอออนบวก และไอออนลบในภาวะก๊าซ  ขั้นนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงประเภทดูดพลังงาน  เพราะต้องใช้พลังงานเพื่อสลายแรงยึดเหนี่ยวระหว่างไอออนบวกกับไอออนลบ  พลังงานที่ใช้ในขั้นนี้ เรียกว่า  พลังงานแลตทิช  หรือ  พลังงานโครงร่างผลึก
            ขั้นที่ 2  ไอออนบวก และไอออนลบในภาวะก๊าซรวมตัวกับโมเลกุลของน้ำ  กลายเป็นไอออนที่ถูกไฮเดรต เนื่องจากขั้นนี้เกิด แรงยึดเหนี่ยวระหว่างไอออนบวก และไอออนลบกับโมเลกุลของน้ำ  ขั้นนี้จึงเป็นการเปลี่ยนแปลงประเภทคายพลังงาน  พลังงานที่คายออกมา เรียกว่า  พลังงานไฮเดรชัน 

            การละลายน้ำของสารประกอบไอออนิก  อาจเป็นการเปลี่ยนแปลง  ประเภทดูดความร้อน หรือคายความร้อนก็ได้ขึ้นอยู่กับค่าพลังงาน แลตทิช และพลังงานไฮเดรชัน  พิจารณาได้ ดังนี้
            1.  ถ้าพลังงานแลตทิชมากกว่าพลังงานไฮเดรชัน  การละลายน้ำของสารประกอบไอออนิกนั้นเป็นการเปลี่ยนแปลงประเภทดูดความร้อน
            2.  ถ้าพลังงานแลตทิชน้อยกว่าพลังงานไฮเดรชัน  การละลายน้ำของสารประกอบไอออนิกนั้นเป็นการเปลี่ยนแปลงประเภทคายความร้อน
            3.  ถ้าพลังงานแลตทิชเท่ากับพลังงานไฮเดรชัน  การละลายน้ำของสารประกอบไอออนิกนั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงพลังงาน
            4.  ถ้าพลังงานแลตทิชมากกว่าพลังงานไฮเดรชันมากๆ  สารประกอบไอออนิกนั้นละลายน้ำได้น้อยมากจนถือว่าไม่ละลาย  เพราะว่า แรงยึดเหนี่ยวระหว่างไอออนบวกกับไอออนลบแข็งแรงมาก  โมเลกุลของน้ำจึงไม่สามารถดึงให้แยกออกจากกันได้ หรือกล่าวได้ว่าแรงดึงดูด ระหว่างไอออนบวกกับไอออนลบแข็งแรงกว่าแรงดึงดูดระหว่างไอออนกับโมเลกุลของน้ำมาก